“අඥාන අසත්පුරුෂ තෙමේ දුෂ්ට වචන කියමින් තමාව නසා ගන්නේය. ලොවෙහි උපන් එබඳු පුරුෂයාගේ මුවෙහි තමා නසන කෙටේරිය ද උපදින්නේය.

යමෙක් නින්දා කටයුතු අයෙකුට ප්‍රශංසා කරයි ද, ප්‍රශංසා කටයුතු අයෙකුට යමෙක් නින්දා කරයි ද, හේ සිය මුවින් පව් රැස්කරන්නේය. ඒ පවින් සැපයක් නොවිඳින්නේය.

යමෙක් සූදු ක්‍රීඩාවෙන් ධනපරාජයකට ලක්වෙයි ද, තමා ඇතුළු ව සියලු දේ පැරදී යන්නේ ද, මේ පරාජය අල්පමාත්‍ර දෙයකි. යමෙක් වූ කලී සුගතයන් වහන්සේලා කෙරෙහි සිත දූෂ්‍ය කරගන්නේ ද, මෙය ම මහත් ම අපරාධය වේ.

ආර්යයන් වහන්සේලාට ගරහන තැනැත්තා වචනයත් සිතත් අකුසලයෙහි පිහිටුවා ගැනීම හේතුවෙන් යම් නිරයක උපදින්නේද, එහි ආයුෂ නිරබ්බුද ලක්ෂයක් ද තිස් හයක් ද තව අබ්බුද පහක් ද වෙයි.”

(උපුටා ගැනීම: දුතිය කෝකාලික සූත්‍රය – සං.නි. 1)